İçimdeki seslerin haddi hesabı yok.(Böyle girilmez.(Yok yok pat diye iyi)) Yıllar yılı iç ses denilen şeyin düşünce mi olduğu, yoksa kendi (dozer operatörü (yok gemilerde olan şeyi de)) içten dışarıyı yönetim kurulum mu olduğunu düşünüp durdum (?(?)).

Hatta iç sesi kandırıp randomize hareketler yapmayı da denedim. (Hesaplamadan konuşuyorsun ((Evet kandırıyordu bizi.)). Dışardan izleyene komik geliyor tabii ama zor bir şey düşünmeden hareket yapmak. Sinir elektriği hız duvarını aşmak gibi. (340 M/sn de,(Burkay‘dan bahset) yok konu iyice saçmalar.) Mesela Yoga denilen şeyi yapmam imkânsız (Yogi falan de sardır gitsin). “İç huzur” , “Beynini boşaltmak” falan deyince bende “Nasıl?” sorusu meydana geliyor. İçimde pop/rock türünde müzik yapan bir grup ses var.Sadece uyuduğum ve uyandıktan 30 dakika sonraya kadar susuyorlar. (Cümle düşük (Tam değil ama saçma tınlıyor)).

Muppet Show‘da aşırı alaycı 2 yaşlı adam vardır ya budur abicim olay. Hayır ne zaman 2 oldular onu da bilmiyorum (Ben yeni geldim. Dengelemek içindi ama bunu da taktı). Bu son zamanlarda oldu gibi. Genelde geyik konular da konuşmuyorlar bunlar. Bir memur gibi benim yıllardır oturmuş karakterimi yönlendiriyorlar. (Doğru memur gibi sabah kalkınca “sinirli ve suratsız ol, hayat rezil bişey diye düşün” diyerek başlıyoruz) İnsanların gördüğü ben, bu iç sesin bana yap dedikleri aslında. Aha burda sorun patlak veriyor çünkü Ulen (Lan deme(Halkla bütünleştirir iyidir)) ben değişmek istiyorum. İçimde ukde kalmış şeyler var. O hep reklamlarda duyulan “Kendini aş, Sınırlarını unut” tadlarında yaşamak istiyorum. (İstesen yaparsın (biz onu da sana yaptırırız)). Being John Malkovich‘te olan gibi içimden kukla gibi yönetiliyorum. Yok bu olmaz böyle. Boş beyinli diye bir aşağılama vardır ya o bana ” Ne güzel herifin beyni boş” gibi bir etki yapıyor, küfür gibi gelmiyor efem.(Sana çok küfür ettiriyoruz rahatla diye işte) Bütün bu üstte yazan iç ses muhabbeti herkeste var elbet (Yok sen manyaksın bi tek sende var). En azından bir tanesi vardır bu iç ses mahlukunun. Ben bütün bu yukarıda yazdıklarımı düşünerek ve üreterek bu danaların üstüne çıktığımı, ipi birazcık olsun elime aldığımı düşünüyorum.

Hayır, Dantel gibi ortasına geliyoruz, ikinci yarıda bir bedende triplex yaşamak istemiyorum ve zaten bebek arabasında (Puset (Bi de şey vardı aaa hıss poşet)) itilmek gibi bir duygu. Neyse şey diyecektim ben Limk‘in semirmesi ile birlikte bana bu Wrzl’ın anlamını soran oldu belli aralıklarla. Ben anlamı yok dedikçe “Çöldeki nilüfer çiçeğinin suyla kurak topraktan sökün vermesi” gibi anlam bekleyen tayfa bozuluyordu tabii.

“Ahanda budur!” dercesine içimdeki seslere isim verdim efem. 2 ses 1 ben 4.de gelir 3 vakte beni deli eder zaten. (Bunu gönderme, son şansın bak (Bize sökmez.))

13 Nisan P.tesi gününden başlayarak, İstanbul’da NTV için Miss Turkey güzellerini fotoğrafladık ve blogladık. İşte bu İstanbul macerası sırasında yaşadıklarımız ve öğrendiklerimiz:

Her şeyden önce bize yuvalarını açan, besleyen ve üzerimize titreyen Çağatay ve Gülnur Öztürk çifti bize (fazla da sevmediğimiz) İstanbul’u güzelleştirdiler. Ayrıca Anadolu yakasında yaşamak İstanbul’u çok daha az ürkütücü hale getiriyormuş bunu öğrendik.

Murat Kahraman‘la tanışınca neden kendisine “çok kral adam”  dendiğini öğrendik. Tüm Miss Turkey maceramızda her türlü derde deva oldu. Arada bizi de bitkin hallerde yakalamış. Şans eseri eşi Deniz ile de tanıştık, mutlu olduk.

Uzun yıllardır net üzerinden çok muhabbetim olan Eray Endeş ile yine bu İstanbul macerası sırasında sonunda yüzyüze tanıştık, koklaştık. Text bazlı iletişimde anlatılması çok zor olan Blog Ödülleri konusunda tam olarak ne amaçladığını her şeyiyle anlattı. Şunu size rahatlıkla söyleyebilirim ki bu işi çok emek ve zaman sarfederek layığıyla yapıyor. Çok üzerine gidilmesine rağmen bırakmaması gerçekten hayranlık verici. Daha ikinci senesinde artık bir klasik olacağı garanti ve Türk blog camiasını bir kaç adım ileri götüreceği kesin. Eray’la beraber Burcu Şensoy ile de kısa da olsa sohbetimiz oldu, devamı gelecek elbette.

Tabii İstanbul’a asıl gidiş amacımız vardı bir de. Miss Turkey 2009 adayları ile gezdik, tozduk, fotoğrafladık, geyik yaptık. Genelde net üzerinden duyduğumuz “Bunlar mı güzel?” eleştirisini altetmek kolay. Kızlar her değişik hallerinde daha güzel ve ya kötü görünebiliyorlar. Yapılan makyaja, saça, kıyafete göre değişkenlik gösteriyor. Tabii ki doğal güzellik diye bir şey var ama iş yarışmaya gelince çok farklı şartlar söz konusu. Bir de en önemlisi hep güzellik yarışmalarını televizyondan ve ya adayların fotoğraflarından izledik ve karar verdik. Herkesin yarışmada ilk 3′ü seçtiği olmuştur ama hiç sonucu tutmaz. 2 nedeni var bunun. Birincisi fotojeniklik. Ekrandaki ve ya fotoğraftaki hali ile canlı hali arasında çok fark olanlar mevcut. İkincisi de seçecek olan jüri adayları kamp süresince izleyipher hali ve tavrı ile değerlendiriyor. Biz de kendimize göre tahminde bulunuyoruz hanımla. Hatta yarışma bitince açıklayacak şekilde bir ilginçlik de yaptım. Göreceğiz bakalım.

İstanbul’da olduğumuz süreç içinde Likemind etkinliğine katılma şansı da bulduk. Herkes işe gitmeden önce katılabilsin diye sabahın körü diye tabir edilen zaman uygun görülmüş. Çağatay’la Anadolu yakasından Avrupa’ya 4 vasıta değiştirerek olay mahaline varabildik. Özgür Alaz‘ın beni etiketlerken yılların Vırzılına “Miss Turkey Özer?” demesi ile başladı Likemind muhabbetimiz. Uzun süredir net ortamından ve son 1 yıldır FriendFeed vasıtasıyla tanıdığım ve ya aşikar olduğum herkesle özlem giderdik. Aklıma gelenleri sayiyim: Özgür Poyrazoğlu, Simto Alev, Yusuf Yıldız, Burak Dönertaş, Uğur Samsa, Sadi Tekin, Ender Ayna, Müge Cerman, Fatih Murat, Burcu B., Meriç Kara, Sunipeyk, elifile, Deniz Tan, Ebru Baranseli, Aslı Topçu, Özer Güngören, Hasan Başusta, Emre Erkan, Fırat Yıldız, Berk Kuşaksız, Burak Kargın, Mehmet İzon Turaç, Handem, Burak Bayburtlu, Fatih Taşkıran aklıma gelenler. Kısa ve ya uzun muhabbetler ettik, bazıları ile de selamlaştık. Likemind mantığında sevmediğim şey biraz harala gürele içinde geçiyor olması. Orada olan bir çok kişiyle daha tanışmak isterdim ama maraton gibi bir koşuşturmaca içinde mümkün olmadı.

Likemind sonrası aynı gün NTV’de güzellerin klip çekimi yapılırken Murat Kahraman’ın bana NTV’yi gezdirmesi de güzeldi. 3 kat içinde bulunan tüm bölümleri turladık.

İstanbul’daki son günlerimizde de Özgür, Deniz ve Zeynep Poyrazoğlu çekirdek ailesi bizi ağırladı.Bir önceki gün Caddebostan sahilinde piknik sonrasında evlerinde  Zeynep’le rock’n'roll yapıldı, krakerli tavuk yenildi, ışıkla boyama deneme-leri ile coşuldu. Onlara da çok teşekkür ediyoruz, iade-i ziyaret için beklemedeyiz.

İstanbul maceramız biraz koşuşturmaca içinde geçti anlayacağınız. Görmek istediğimiz bir çok  eski dost ile de görüşemedik. Limk‘çilerle toplaşamadık, Nevizade yapamadık, görmek istediğimiz bir ton yeri göremedik. Artık bir sonraki sefere.

Tamam, kişisel blog açiyim dedikten hemen sonra dakka 1 – domain 0. Domain ne olsundur sorusu aldı başımı gidiyor. Zamanında dergi için isim-soyadı blog yazarları ile röportaj yapmıştım, çok güzel nedenler sıralamışlardı. Ama ben de bazıları gibi hayatım boyunca soyadı anlatım sıkıntısı çekmiş biri olarak 13 harflik bir domain olsun istemedim. Ikınma sonucu çıkmayan yavruyu sezeryan (sezaryen?) ile Neticat’ı oluşturdum. Nette icat yapan birinin netiket kuralları dahilinde yazdığı über bir ortam diye itelerim dedim. (if it eats.)

Başlangıç yazısı olarak buraya gelişimin hikayesini yazarım dedim. Sonra farkettim ki 35 yaşını yiyeyazdığım bugünlerde yeni bir şeye başlıyorum. O andan itibaren burası bir önem kazandı gözümde ki yaz yaz bitiremeyeceğim. Onun için postlara bölerek 35 yıla yayacağım. Sonra yazılar akacak zaten. MCMXIII