Neticat

Benim hiç kişisel blogum olmamıştı amca. Hiç eksikliğini de hissetmemiştim. Kişisel blog kişinin kendini ifade etme ortamıdır ya bende öyle bir boşluk olmamış demek ki. Yıllardır, her gün, kendimden bu 0-1′lere o kadar şey ekliyorum ki benliğimi dijitalize etmenin kamasutrası gibi oluyor. Bir kaç gün önce FriendFeed’de Çağatay‘ın şu girdisini görünce de biraz kıvrandım. Çünkü bünyem tekrar sevmemekte. İlla yeni bir şey olsun içinde, kuru kuru “Bugün sütlaç yedim, My Name Is Earl izledim, Cilvenaz’a hâlâ kızgınım” blogu olmasın diye kıvranmam gerek. Sözün özü çığır açmak da zor iş, açtığın çığırın altında kalmak var.

Tamam, kişisel blog açiyim dedikten hemen sonra dakka 1 – domain 0. Domain ne olsundur sorusu aldı başımı gidiyor. Zamanında dergi için isim-soyadı blog yazarları ile röportaj yapmıştım, çok güzel nedenler sıralamışlardı. Ama ben de bazıları gibi hayatım boyunca soyadı anlatım sıkıntısı çekmiş biri olarak 13 harflik bir domain olsun istemedim. Ikınma sonucu çıkmayan yavruyu sezeryan (sezaryen?) ile Neticat’ı oluşturdum. Nette icat yapan birinin netiket kuralları dahilinde yazdığı über bir ortam diye itelerim dedim. (if it eats.)

Başlangıç yazısı olarak buraya gelişimin hikayesini yazarım dedim. Sonra farkettim ki 35 yaşını yiyeyazdığım bugünlerde yeni bir şeye başlıyorum. O andan itibaren burası bir önem kazandı gözümde ki yaz yaz bitiremeyeceğim. Onun için postlara bölerek 35 yıla yayacağım. Sonra yazılar akacak zaten. MCMXIII